mei 2006

Waarempel, het staat op het scherm @ 29-05-2006

Laatst belde ik met mijn zorgverzekering omdat ik een vraag had over een declaratie. Achter het nummer van de helpdesk ging een compleet computersysteem schuil. Om me beter van dienst te kunnen zijn, vroeg het systeem om mijn klantnummer en op de website kon ik zelfs zien dat de wachttijd maar 1,5 minuut was. Dat stemde mij hoopvol. Misschien wordt het nog eens wat met die helpdesks.

Toen ik na 10 minuten eindelijk iemand aan de lijn kreeg, was er van die hoop weinig meer over. Vervolgens werd me ook nog gevraagd om mijn klantnummer :S Gelukkig ben ik geduldig en kon ik zonder veel irritatie in mijn stem vragen: ‘ik heb mijn nummer al ingevuld, heeft u dat niet al op uw scherm?’ En waarempel, dat had ze.

Plaats jij de eerste reactie?

Onvermijdelijk @ 25-05-2006

Sommige dingen zijn onvermijdelijk. Je hoopt dat die dag nooit komt. Vandaag was het toch zo ver. Ik zag hem kijken. Een blik van herkenning. Zonder hem aan te kijken loop ik door naar de ingang van de supermarkt. Terwijl ik een praatje maak met de verkoper van de straatkrant, kijk ik voorzichtig of die ander ook naar mij kijkt. In mijn hoofd de vraag ‘heb ik iets van je aan ofzo?’

Nadat ik afgerekend heb, loop ik naar buiten. Ik stap op m’n fiets. Hij rijdt net weg, moet dezelfde kant op als ik. Als ik hem inhaal, kijk ik op zij en zeg: “Mooie jas!”

Later.. Ken je dat? Je hebt een nieuwe jas nodig (of een ander kledingstuk..) en komt een mooi exemplaar tegen. Het probleem is alleen dat er veel meer van hangen. Je vraagt je af of je die jas wel moet kopen, je wilt geen jas waar de rest van je stad ook in loopt. Het overkomt me zelden dat ik iemand tegen kom met dezelfde kleren als ik, maar van het weekend zag ik toch iemand met dezelfde jas.

Plaats jij de eerste reactie?

25 jaar @ 25-05-2006

Vorige week maandag (8 mei) waren mijn ouders 25 jaar getrouwd. Dat hebben we gevierd met twee feesten (één voor de gemeente waar mijn vader dominee is en één voor familie en vrienden) en een dankdienst. Als ik terugkijk op de bijna 23 jaar die ik mee heb mogen maken van het huwelijk van mijn ouders, dan mag ik me gelukkig prijzen. Beter had ik het niet kunnen treffen.

Ik merk dat ik nu weer door mag geven van de liefde die ik van mijn ouders gekregen heb. Daar ben ik God dankbaar voor. Ik probeer er nu te zijn voor jongeren die het minder getroffen hebben dan ik. Hopelijk kan ik iets doorgeven van wat anderen moeten missen. Ik geloof namelijk dat liefde iets is wat je krijgt om weer door te geven.

Plaats jij de eerste reactie?