maart 2004

Yassin @ 24-03-2004

Veel kranten en nieuwssite’s berichten maandag en dinsdag van de ‘moord op Yassin’. Ik zie het anders. Yassin is het slachtoffer van een oorlog waarin hij zelf tot een van de strijdende partijen behoorde. In die oorlog staat de staat Israël tegenover een beweging die uit is op de vernietiging van eerstgenoemde partij. In deze oorlog volgen aanvallen en tegenaanvallen elkaar op. Strategische doelen zijn hier niet de traditionele havens, vliegvelden en knooppunten, maar de Israëlische burger en Palestijnse (symbolische) leiders.

Het feit dat Israël een staat is maakt de strijd voor haar extra moeilijk. De politiek speelt steeds een belangrijke rol, zowel binnen Israël als op het wereldtoneel. Organisaties als de Hamas (waarvan Yassin de leider was) hoeven hiermee geen rekening te houden. Israël wordt constant op het matje van de wereldpolitiek geroepen voor haar acties, terwijl de Hamas nergens op aangesproken wordt. Zo ook nu.

Wereldwijd wordt de actie van Israël veroordeeld. “Misdaad” (Jordaanse koning), “heel, heel slecht nieuws voor het vredesproces in het Midden-Oosten” (EU-gazant Solana), “staatsterreur in zijn afschuwelijkste vorm” (Amr Mussa, Arabische Liga). Reacties die ik nooit hoor wanneer (in opdracht van mensen als Yassin) Israëlische burgers om het leven komen. En dat terwijl die zelfmoordaanslagen gericht zijn op willekeurige (onschuldige) burgers en Israël ‘gericht schiet’.

Reageren niet meer mogelijk

Op z’n minst @ 14-03-2004

Ken je dat? Dat je naar een andere kerk gaat dan normaal en dat niemand je aanspreekt of in ieder geval even welkom heet? Zoiets had ik vanochtend dus. In de kerk was ik de enige in de buurt van de twintig jaar, dus mij herkennen als nieuw kon niet moeilijk zijn. Toch sprak niemand me aan en had ik de neiging om op m’n stoel te gaan staan en te zeggen: ‘Hallooooo!! Ik ben nieuw hier!‘ Het moraal van dit verhaal: als je iemand in de kerk ziet die je niet kent, groet hem of haar dan op z’n minst.

Reageren niet meer mogelijk