Het alternatief

De afgelopen jaren heeft onze maatschappij in een aantal ethische kwesties grote vooruitgang geboekt. Althans, dat vind een groot deel van de Nederlandse volksvertegenwoordiging. Vrouwen hebben meer keuzevrijheid, want ze kunnen legaal abortus laten plegen. Mensen die te maken hebben met uitzichtloos lijden kunnen er nu voor kiezen een arts hun leven te laten beëindigen. De abortus- en euthanasiewetgeving wordt veelal gezien als bevrijding van het (christelijke) verleden dat de Nederlandse maatschappij heeft.

In het nieuwe regeerakkoord dat coalitiepartijen CDA, PvdA en ChristenUnie gesloten hebben, staan een aantal voorstellen om de ontwikkeling van alternatieven voor abortus en euthanasie te stimuleren. Het is het voornemen van de nieuwe regering dat vrouwen die een abortus komen ‘halen’ ook gewezen worden op de mogelijkheid van adoptie of hulp bij de opvoeding. Ook is seksuele voorlichting, met name bij risicogroepen, voor de nieuwe regering van belang. Verder zal er worden geïnvesteerd in verbetering en (financiële) versterking van palliatatieve zorg (medische en emotionele begeleiding van stervenden).

Meer keuzevrijheid dus, zou je denken.

Niet volgens D66. Opvallend is dat deze meest fanatieke strijder voor de keuzevrijheid juist op het punt van het aanbieden van deze alternatieven grote bezwaren heeft. Als je voor keuzevrijheid bent, dan kan je geluk toch niet op wanneer mensen goed voorgelicht worden over welke keuzes ze kunnen maken? D66 is hier dus niet consistent.

Strijden voor keuzevrijheid is oké, maar dan moet je mensen geen keuze willen onthouden.

Geplaatst op 26-02-2007 om 15:04

Rubriek: Maatschappij

Trefwoorden:

Geen reacties

Laat je horen!

Verplicht

Verplicht (wordt niet getoond)