Op z’n minst

Ken je dat? Dat je naar een andere kerk gaat dan normaal en dat niemand je aanspreekt of in ieder geval even welkom heet? Zoiets had ik vanochtend dus. In de kerk was ik de enige in de buurt van de twintig jaar, dus mij herkennen als nieuw kon niet moeilijk zijn. Toch sprak niemand me aan en had ik de neiging om op m’n stoel te gaan staan en te zeggen: ‘Hallooooo!! Ik ben nieuw hier!‘ Het moraal van dit verhaal: als je iemand in de kerk ziet die je niet kent, groet hem of haar dan op z’n minst.

Geen reacties

Sorry, er is op dit moment geen mogelijkheid om een reactie te plaatsen.